Iets waar ik veel over nadenk en de afgelopen jaren regelmatig tegenaan liep: wat is nou de waarheid? Een vraag die ik mezelf regelmatig heb gesteld. Met betrekking tot voeding, spiritualiteit, relaties, het kan van alles zijn. Want ik heb gemerkt dat er steeds meer ‘stromingen’ ontstaan in de wereld en hierin ontstaan vaak twee uitersten. Om een paar voorbeelden te noemen:
- Helemaal vegan – elke dag vlees eten
- Heel nuchter – heel spiritueel
- Heel duurzaam leven – geen enkele aandacht voor duurzaamheid
- Open relaties en polyamorie – een traditionele relatie (bijv. opkomst van de trad wives)
- Overconsumptie – minimalisme
- Woke – conservatief
- Radicaal feminisme – volledig in je vrouwelijke energie zijn
- Volledig natuurlijk ouderschap – een strakke, gestructureerde opvoeding
Er speelt op dit moment zó ongelooflijk veel in de wereld en de invloed van social media is groot. Overal krijg je een stortvloed aan informatie, waarbij je het gevoel kunt hebben dat het aan je trekt. Je wordt van het ene uiterste naar het andere getrokken. Iedereen zegt iets anders dus wat is nou goed of fout? Het zit als mensen ook wel een beetje in ons om vaak van het ene extreme in het andere te stappen. Ik herken dit zelf ook.
Mijn eigen ervaring
Ik heb periodes gehad waarin ik helemaal overtuigd was dat 100% vegan eten het beste was voor je gezondheid. Toen hoorde ik weer dat elke dag vlees eten juist goed is, omdat je anders een tekort krijgt aan B12. Ik wist het op een gegeven moment echt niet meer. Wat was nou beter? Ik had het gevoel tussen deze twee te moeten kiezen.
Een ander voorbeeld: toen ik moeder werd, heb ik me volledig gestort op het natuurlijk ouderschap. Ik las boeken en artikelen, luisterde podcasts en ik was lid van Facebook groepen. Dit ging dan vooral over je kindje veel dragen in een draagdoek, co-sleeping, lang borstvoeding geven, 100% gezonde voeding en suikervrij, duurzaam leven, noem het maar op.
En begrijp me niet verkeerd, ik vind natuurlijk ouderschap echt heel mooi en ook heel goed voor de connectie met je kind. Maar ik had het gevoel zóveel te ‘moeten’ omdat het goed was voor de ontwikkeling van mijn zoon. Alles stond in het teken van natuurlijk ouderschap en wat hier allemaal bij hoorde. Met als gevolg dat ik helemaal niet meer afging op mijn eigen intuïtie. Wat goed was voor mijn kind én voor mij. Ik ben dan ook regelmatig mijn eigen grenzen overgegaan.
Bijvoorbeeld met het samen slapen. Ik sliep zelf slecht en werd elke ochtend wakker met enorme pijn in m’n rug, omdat ik in een bepaalde houding moest liggen die veilig was voor de baby. Voor mij helemaal niet comfortabel maar ja, ik durfde hem niet in zijn eigen bedje te leggen. Want dat was niet goed en dan zou ik hem tekort doen. Met als gevolg dat ik er de volgende dag als een zombie bij liep en constant moe en overprikkeld was. Een hele leuke en gezellige moeder werd ik daar niet van. Maar dit was wel hoe het ‘hoorde’ dus dan was het toch goed? Of toch niet?
Ik kreeg daarnaast ook van alle kanten ongevraagde adviezen: “laat hem gewoon huilen, dat is goed voor zijn longetjes en dan valt hij vanzelf in slaap”. Samen slapen of alleen laten huilen in bed. Weer die twee uitersten. Ik werd soms zó moe van het goed willen doen maar het leek wel alsof het nooit goed genoeg was. En daardoor voelde ik me dan weer slecht. Best verwarrend allemaal.
Als ik heel eerlijk ben had ik ook een oordeel over ouders die niet met natuurlijk ouderschap bezig waren. Ik snapte niet wanneer mensen er niet eens voor open stonden om er meer over te horen. Als ik hierop terugkijk vind ik dat niet heel leuk van mezelf. Tegelijk was dit toen een mooi leermoment om anderen te accepteren zoals ze zijn. Want wie zegt dat mijn visie wél klopt en die van een ander niet?
Heftige reacties
Wat ik de afgelopen jaren ook veel voorbij heb zien komen, is de feministische beweging. Daar tegenover was er dan weer de opkomst vanuit de spirituele hoek, waarbij de vrouw alleen maar vanuit haar vrouwelijke energie leeft en de man vanuit zijn mannelijke energie.
Vanuit het feminisme wordt er veel geroepen dat vrouwen alles kunnen wat mannen ook kunnen (maar dan béter). De mannen zijn dus eindelijk niet meer nodig en worden een beetje aan de kant geschoven. En vanuit de spirituele wereld wordt het als iets goeds gezien wanneer de vrouw en man hun natuurlijke energie volledig kunnen omarmen. Wanneer zij dit niet kunnen, is er iets beschadigd of is het ronduit slecht.
Hoe ik dit nu omschrijf klinkt heel extreem maar dit is wat ik letterlijk voorbij zie komen op facebook en instagram. En wanneer iemand een andere mening heeft en deze deelt, lees je soms de meest vreselijke reacties en verwensingen die iemand naar zijn/haar hoofd krijgt. Waarom zulke heftige reacties? Waarom mogen we dingen niet in twijfel trekken en misschien daardoor juist van elkaar leren?
Vrijheid of starheid?
Ik ben er zelf altijd best gevoelig voor geweest wanneer mensen zo stellig zijn in wat goed of fout is. We worden aan alle kanten geadviseerd, om te leven in het ene of het andere uiterste. Om van alles te móeten vanuit een bepaalde visie, die vaak zwart of wit is. Het lijkt alsof er geen grijs gebied tussen zit. Ik kon dan ook vaak het gevoel hebben dat ik ergens in mee moest gaan.
Zelfs stromingen die op het eerste gezicht heel ‘vrij’ lijken, zoals het natuurlijk ouderschap, worden daardoor voor mijn gevoel juist heel star. Want is er nog wel ruimte om een andere keuze te maken? Of op een andere manier te denken, die niet bij deze visie past?
In de spirituele wereld zie ik dit ook veel. De leefwijze lijkt heel vrij maar tegelijk zijn er wel allerlei ongeschreven regels. Bijvoorbeeld alleen maar clean eten, vegetarisch of veganistisch, elke dag mediteren en yoga, minimalistisch leven, etc. Is er dan nog wel ruimte om het anders te doen? Misschien wil jij wél af en toe vlees eten of is het niks voor jou om op een matje te gaan zitten en te mediteren. Ben je dan nog wel spiritueel genoeg? Of wordt dit afgekeurd?
Jouw waarheid
Het is zo zonde want je eigen intuïtie geeft je zó veel informatie over wat wel of niet goed voor jou is. Het is je unieke kompas die jou richting geeft. En dit kun je misschien een beetje kwijtraken als bepaalde stromingen aan je lijken te trekken. Het trekt je weg bij jezelf. Bij je eigen gevoel en intuïtie. Het veroorzaakt vaak een gevoel van angst. Angst voor de toekomst, angst om niet goed genoeg te zijn, angst om het verkeerd te doen. En dan weet je ergens al dat het niet klopt.
Want ‘de waarheid’ bestaat eigenlijk niet. Iedereen heeft een eigen waarheid, gebaseerd op de gevoelens, overtuigingen en ervaringen die iemand heeft. Wat voor de ene persoon wel goed voelt, past bij een ander weer helemaal niet. Misschien wil jij af en toe wel vlees eten maar niet elke dag. Of slaapt jouw baby prima alleen op een kamer maar vindt hij/zij het wel heel fijn in een draagdoek. Misschien geef jij wel flesvoeding in plaats van borstvoeding. Het is allemaal prima. Wat hierin belangrijk is, is dat je afgaat op je eigen gevoel. Dat mag er gewoon zijn en uiteindelijk heeft niemand het recht daarover te oordelen.
Want daar ligt wat mij betreft het echte probleem. Door al deze verschillende stromingen ontstaat er ook steeds meer verdeeldheid. Een strijd tussen twee groepen. Hoe mooi zou het zijn als die twee uitersten samen kunnen komen en dat het er allebei mag zijn? Dan ontstaat er balans. En juist daarin vinden we de vrijheid om volledig onszelf te zijn, volgens onze authenticiteit.
Het is juist iets moois dat iedereen iets unieks heeft, een eigen visie en manier van dingen doen. We hoeven niet in een bepaald plaatje te passen want we komen allemaal een uniek stukje brengen. Als ik het zelf meer op deze manier bekijk, vind ik het makkelijker om niet over een ander te oordelen. Want hoe een ander iets doet, hoeft niet mijn manier te zijn. Maar het is allebei goed.
Voel je dat een bepaalde stroming aan je trekt? Twijfel je aan jezelf en heb je het gevoel niet goed genoeg te zijn? Probeer dan even te relativeren en besef dat er uiteindelijk geen goed of slecht is. Er zijn alleen keuzes. En iedereen is vrij om deze te maken.
Het kan ook zijn dat je het lastig vindt om bij je eigen gevoel te komen. Dit vond ik zelf wel heel moeilijk wanneer ik werd overspoeld met allerlei adviezen en informatie. Wat mij toen heeft geholpen is minder artikelen lezen, podcasts luisteren en social media posts bekijken. Even geen informatie tot me nemen, dit bracht zoveel meer rust. Vervolgens probeerde ik om mijn ‘midden’ te voelen vanuit een meer neutrale plek. Toen ontstond er ruimte. Ik ging uit mijn hoofd en ik kon meer luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Vaak wist ik diep van binnen wel hoe ik me over iets voelde maar ik had nooit geleerd om ernaar te luisteren. Het kost tijd om op je intuïtie te leren vertrouwen maar oefening baart kunst.
Dus wat is jouw waarheid? Misschien ligt die wel ergens in het midden.
0 reacties